Portret doskonały

WESPAZJAN  (69-79)

                                                    
Didrachma (6,42g)   Cezarea     76/77 ne

RPC II 1651, Sydenham, Caesarea 108

Awers: Głowa cesarza w wieńcu laurowym w prawo, ΑΥΤΟΚΡΑ ΚΑΙϹΑΡ ΟΥƐϹΠΑϹΙΑΝΟϹ ϹƐΒΑϹΤΟϹ (IMPERATOR CEZAR WESPAZJAN AUGUST)

Rewers: Domicjan w todze z gałązką oliwną, ΔΟΜΙΤΙΑΝΟϹ ΚΑΙϹΑΡ ϹƐΒΑϹ ΥΙΟ, ƐΤΟ Θ (DOMICJAN CEZAR SYN AUGUSTA, ROKU DZIEWIĄTEGO)  

Proweniencja: Savoca                                          

Tym razem chciałbym skupić się na pięknie i misterności wykonania kapadockich monet. Często wypowiadane są opinie, że stemple do wybijania tych monet były produkowane w samym Rzymie, a jeżeli na miejscu w Cezarei, to zapewne przez rzymskich mincerzy. Nie zapominajmy jednak, że przez okres Królestwa Kapadocji tamtejsi mincerze tworzyli równie wspaniałe numizmaty. Myślę, że powyższa didrachma (podwójna drachma) doskonale portretuje Wespazjana - człowieka inteligentnego, choć raczej wewnętrznie nieskomplikowanego (co nie oznacza prostackiego), silnego i męskiego. Z racji sędziwego wieku w jakim został wybrany cesarzem (60 lat), przywodzi na myśl dawnych mężów Republiki, gdzie poznaczona zmarszczkami twarz była bardziej cenioną od młodego i atletycznego wizerunku u Greków. To portret cesarza, zdolnego zakończyć wojnę domową i zaprowadzić porządek w Imperium. 

Co do samej Kapadocji, Wespazjan podniósł jej rangę zrównując z prowincją Syrii. Odtąd na stałe stacjonowały tam trzy rzymskie legiony (Legio XII Fulminata w Melitene, Legio XV Apollinaris w Satale i Legio XVI Flavia Firma w Samosacie nad Eufratem) i oddziały pomocnicze. Służyło to, szybkiej mobilizacji wojska w razie buntu sąsiadujących Partów i utrzymaniu spokoju w Armenii. 

Na rewersie  mamy sylwetkę młodszego syna cesarza, cezara Domicjana, w todze, z gałązką oliwną, która w starożytności była symbolem pojednania z bóstwami i zwiastunką pokoju, była nieodłącznym atrybutem Pax. Wespazjan znany był z poczucia humoru, co też często wyrażał w krótkich sentencjach. Kiedy został obwołany przez wojsko cesarzem wysłał do Rzymu Domicjana, aby ten pod nieobecność władcy reprezentował jego rządy, w liście do niego pisał: „Dziękuję ci, synu, że pozwalasz mi rządzić i jeszcze nie pozbawiłeś mnie władzy”.